Vader ontwikkelde loopdrang omdat hij een onbedwingbare drang tot bewegen had. Een collega, voormalig spv-er, destijds: 'continu op zoek', en mijn eigen interpretatie was: 'ja naar een plek voor zichzelf'. Maar een eigen kamer kon niet, want dat is voorbehouden aan mensen die pas zijn opgenomen (observatie) en mensen die op sterven liggen.
Hoe dan ook, voor zijn eigen bestwil moest hij 's middags gedwongen rust nemen. Hij werd met geweld (eufemistisch genoemd 'onder dwang') naar bed gebracht en noodgedwongen vastgebonden in bed. Het was in de tijd dat in de media berichten verschenen van mensen die door de zweedse band gestorven waren, en de inspectie een bericht deed uitgaan dat men echt die band moest combineren met bedhekken zodat de bewoner er niet uit kon klimmen.
Toen ik 'es mijn vader kwam opzoeken, lag hij - veel vroeger dan was afgesproken - al in bed vastgesnoerd maar zonder de hekken omhoog. Ik heb toen een mail naar T., het afdelingshoofd gestuurd, waarop zij volgens eigen zeggen de verzorging erop heeft gewezen dat die hekken echt gebruikt moesten worden.
Nog later trof ik mijn vader weer een keer aan zonder de bedhekken omhoog.
Een halfjaar geleden, toen mijn vader voorgoed werd vastgebonden, viel mij bij binnenkomst op dat er een sensor op de grond stond, hoewel de bedhekken omhoog waren. Even vroeg ik mij af wat ik nu met die sensor moest, maar besloot toen dat ik die uit de weg op het nachtkastje kon zetten en dat er vanzelf wel iemand of af zou komen.
Er is in het hele uur niemand gekomen.
Twee weken later, bij mijn volgende bezoek, stond de sensor er weer, of nog steeds. Het was lunchtijd (voor het personeel wel te verstaan) dus niemand heeft mij naar binnen zien gaan. Weer pakte ik de sensor op en weer kwam er niemand. Toen ik na een uur wegging werd ik opgehouden door de meneer die nodig moest plassen (zie Verschoning). Op dat moment kwamen er 2 witte jassen terug van de lunch, met iets dat continu 'bliep bliep' deed. Degene zonder het bliepding ging naar de meneer, de ander bleef in de deuropening staan toekijken (bliep bliep). Ik vertelde dat de meneer om hulp vroeg bij het plassen, maar ze reageerde niet (bliep bliep). Ik zei dat mijn vader ook een plas water in bed had, maar ze bleef stuurs wegkijken (bliep bliep). Toen ik zei 'hallo hoort u mij?' kreeg ik een nukkig antwoord 'ja ik hoor u wel' (bliep bliep). Ik ben toen weggegaan en ging een sigaretje in een binnentuin roken.
Twee heren van de technische dienst schoven even later bij een tafeltje verderop aan. De één zei 'we moeten zo dadelijk nog even bij V. langs, daar zijn de bedhekken van stuk'. Kennelijk hadden ze niet door dat ik de dochter van V. ben.
Pas op de terugweg in de auto realiseerde ik me dat de witte jas zo nukkig reageerde omdat ze zich betrapt voelde - ze heeft kennelijk gewoon haar lunch rustig afgemaakt terwijl de sensor alarmsignalen doorgaf.
Bovendien heeft mijn vader tenminste 2 weken zonder deugdelijke bedhekken in de zweedse band gelegen.
Is er beleid?
Ja.
Wordt het geïmplementeerd?
Ja of nee, net hoe het uitkomt.
Is er controle op beleidsuitvoering?
Nee, bepaald niet.
Zie ook: Opendeurenbeleid en Collectieve opsluiting
woensdag 5 mei 2010
Verschoning
Binnenkort is er weer een zorgplanbespreking. Deze keer 'mag' ik er weer bij zijn van broertjelief.
Tijdens de vorige bespreking is afgesproken dat vader elke keer als hij ontlasting had, onmiddellijk verschoond zou worden. Dit om te voorkomen dat hij voor de 4e keer binnen korte tijd blaasontsteking zou krijgen.
De eerstvolgende keer dat ik op bezoek kwam, was de lucht goed te ruiken. Geen idee hoe lang mijn vader al in zijn eigen ontlasting onrustig lag te wezen.
Toen ik naar de huiskamer liep om te vragen of hij verschoond kon worden, was het overbekende antwoord: 'ja straks ik moet even wachten tot een collega terug is'. Ofwel: Nee dat doen wij wel op onze eigen tijd.
Ik protesteerde en wees erop dat onmiddellijke verschoning een afspraak in het zorgplan is.
Binnen 5 minuten stonden er 2 mensen aan zijn bed.
De keer daarop moest vader aan het eind van mijn bezoek plassen. Hij wordt dan telkens erg onrustig maar antwoordt ontkennend als ik hem vraag of het plassen pijn doet.
Toen ik wegging heb ik opnieuw gevraagd om hem even te verschonen, en weer was het standaardantwoord 'straks bla bla'.
De laatste keer dat ik bij hem was klaagde hij over pijn op zijn rechterheup waar hij altijd op ligt, en draaide zich op zijn andere zij. Er werd een grote vlek zichtbaar. Weer moest ik de verzorging vragen om hem te verschonen vanwege de grote urinevlek, en zowaar werd geantwoord 'o dat hoort niet, dat gaan we direct doen'.
Verschonen? Eén van de meest mensonterende scènes is dat als je nog niet incontinent was bij opname, je dat wel gemaakt wordt. Mw. C., op de huiskamer van mijn vader continu in een rolstoel vastgebonden en dus afhankelijk van hulp voor toiletbezoek, heeft vaak aandrang. Natuurlijk wordt ze niet geholpen als ze alweer roept dat ze naar het toilet moet. Mevrouw is diep ongelukkig, en ongetwijfeld is het gedwongen plassen in je broek hier mede debet aan.
Een andere scène: toen ik langs een slaapkamer liep kwam er kermend hulpgeroep vandaan. Een meneer vroeg mijn hulp want hij moest zo nodig naar het toilet. Er lag al een grote plas naast het bed. Toen ik hem antwoordde dat hij daarvoor iemand met een witte jas moest vragen, antwoordde hij geirriteerd 'ja dat weet ik maar die komen maar niet'.
Vader liep wel erg snel met een luier rond, terwijl hij beslist niet incontinent was. Wel kreeg hij altijd, toen hij alleen woonde, bijzondere medicijnen tegen een plaskwaal, maar die medicijnen zijn allang uit beeld. En nu, nu hij sinds plm. 7 maanden vastgebonden is, wordt hij er voor toiletbezoek niet uit gehaald en moet verplicht in de luier plassen en poepen. Hij schaamt zich er verschrikkelijk voor.
Niet incontinent? Toch een luier! En geen idee hoe vaak een bewoner per dag verschoond wordt...
Tijdens de vorige bespreking is afgesproken dat vader elke keer als hij ontlasting had, onmiddellijk verschoond zou worden. Dit om te voorkomen dat hij voor de 4e keer binnen korte tijd blaasontsteking zou krijgen.
De eerstvolgende keer dat ik op bezoek kwam, was de lucht goed te ruiken. Geen idee hoe lang mijn vader al in zijn eigen ontlasting onrustig lag te wezen.
Toen ik naar de huiskamer liep om te vragen of hij verschoond kon worden, was het overbekende antwoord: 'ja straks ik moet even wachten tot een collega terug is'. Ofwel: Nee dat doen wij wel op onze eigen tijd.
Ik protesteerde en wees erop dat onmiddellijke verschoning een afspraak in het zorgplan is.
Binnen 5 minuten stonden er 2 mensen aan zijn bed.
De keer daarop moest vader aan het eind van mijn bezoek plassen. Hij wordt dan telkens erg onrustig maar antwoordt ontkennend als ik hem vraag of het plassen pijn doet.
Toen ik wegging heb ik opnieuw gevraagd om hem even te verschonen, en weer was het standaardantwoord 'straks bla bla'.
De laatste keer dat ik bij hem was klaagde hij over pijn op zijn rechterheup waar hij altijd op ligt, en draaide zich op zijn andere zij. Er werd een grote vlek zichtbaar. Weer moest ik de verzorging vragen om hem te verschonen vanwege de grote urinevlek, en zowaar werd geantwoord 'o dat hoort niet, dat gaan we direct doen'.
Verschonen? Eén van de meest mensonterende scènes is dat als je nog niet incontinent was bij opname, je dat wel gemaakt wordt. Mw. C., op de huiskamer van mijn vader continu in een rolstoel vastgebonden en dus afhankelijk van hulp voor toiletbezoek, heeft vaak aandrang. Natuurlijk wordt ze niet geholpen als ze alweer roept dat ze naar het toilet moet. Mevrouw is diep ongelukkig, en ongetwijfeld is het gedwongen plassen in je broek hier mede debet aan.
Een andere scène: toen ik langs een slaapkamer liep kwam er kermend hulpgeroep vandaan. Een meneer vroeg mijn hulp want hij moest zo nodig naar het toilet. Er lag al een grote plas naast het bed. Toen ik hem antwoordde dat hij daarvoor iemand met een witte jas moest vragen, antwoordde hij geirriteerd 'ja dat weet ik maar die komen maar niet'.
Vader liep wel erg snel met een luier rond, terwijl hij beslist niet incontinent was. Wel kreeg hij altijd, toen hij alleen woonde, bijzondere medicijnen tegen een plaskwaal, maar die medicijnen zijn allang uit beeld. En nu, nu hij sinds plm. 7 maanden vastgebonden is, wordt hij er voor toiletbezoek niet uit gehaald en moet verplicht in de luier plassen en poepen. Hij schaamt zich er verschrikkelijk voor.
Niet incontinent? Toch een luier! En geen idee hoe vaak een bewoner per dag verschoond wordt...
1e Contactpersoon en wettelijk vertegenwoordiger
Er is binnen de Clientenraad een nieuw lid aangeschoven die tegen hetzelfde aan loopt als ik, nl. het systeem van 1e contactpersoon c.q. wettelijk vertegenwoordiger. Terecht merkt zij op dat de instelling er binnen dat systeem van uit gaat dat de contactpersoon de mening van de familie vertegenwoordigt en bovendien dat de familie het altijd met elkaar eens is.
In de laatste vergadering is hierover met de overlegvoerder gesproken. Zoals te verwachten was, kaatste hij de bal terug en vroeg wat dan een alternatief systeem zou kunnen zijn. Waarop natuurlijk het antwoord uit moest blijven, want iedereen begrijpt ook wel dat het voor de instelling niet te doen is om met 5 kinderen uit 1 gezin te overleggen.
Wat de overlegvoerder niet wist, is dat in de praktijk vaak degene als 1e contactpersoon wordt genoteerd die de nieuwe bewoner komt 'afleveren'. Wat hij ook niet wist is dat diegene daarmee automatisch ook tot wettelijk vertegenwoordiger wordt gebombardeerd. Ook wist hij niet dat familie bij opname helemaal niet ingelicht wordt over de consequenties van de twee verschillende rollen.
Op de afdeling van mijn vader mogen 3 namen genoteerd worden als contactpersoon, waarmee wij, met 5 kinderen, nog mazzel hebben. Andere afdelingen willen alleen maar 1 naam noteren. Toen er gevraagd werd naar, naast mijn broer, nog 2 namen, is gekozen voor mijn zus G. en mijn andere broer omdat die in de buurt wonen en het daarom wel praktisch was om hen te noteren. Aldus geschiedde.
Er is echter nimmer verteld door de instelling dat de consequentie is dat ikzelf en mijn andere zus daarmee gedegradeerd zijn tot willekeurige bezoeker. Toen ik een klacht wilde indienen, bleek dat als 1 van de 3 contactpersonen het met de klacht niet eens zou zijn, zij de klacht weer kunnen intrekken. Ik kan dus, als oudste dochter van mijn eigen vader, geen gebruik maken van het klachtrecht.
Ook andere consequenties zijn nimmer verteld. Mijn zus G., die zelf heeft verteld dat zij regelmatig het dossier van mijn vader inkijkt, kan dit formeel alleen met toestemming van mijn broer doen.
Het gekke is dat zelfs in de rechtspraak dit idiote systeem wordt gehonoreerd. Een kind dat geen wettelijk vertegenwoordiger is, kan niets.
Mijn gevoel van machteloosheid is grenzeloos.
Toen ik een paar jaar geleden, per toeval zag dat geen telefoonnummers van mijn zus H. en van mijzelf stonden genoteerd, werd geweigerd om die te noteren omdat wij geen contactpersoon zijn. Wel stonden de 2 namen van de vrienden van mijn vader duidelijk zichtbaar in zijn dossier, 'voor het geval er iets met je vader is'. Ik vond het te zot voor woorden dat de telefoonnummers van 2 van zijn eigen kinderen niet genoteerd mochten worden.
Alsnog werden ze opgeschreven, maar ik durf er geen eed op te doen dat ze er nog steeds in staan.
Wat de instelling zou moeten doen?
Ten eerste natuurlijk behoorlijke informatieverschaffing aan familieleden. Ten tweede moet de instelling eisen formuleren aan de 1e contactpersoon; dat van hem/haar verwacht wordt dat hij/zij consensus bij de andere familieleden nastreeft, overleg pleegt, bereikbaar is, etc.
In ons geval, waarin broertjelief zijn eigen zin doordrijft, 'overleg' voert via de mail, overdag niet gebeld mag worden voor zijn vader, dus de facto alleen per email bereikbaar is, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Ofwel: de instelling voert, zij het op niet-formele momenten, intussen toch discussies met 5 verschillende kinderen en klaagt vervolgens 'de ene dochter wil dit, de andere dochter wil dat'.
In de laatste vergadering is hierover met de overlegvoerder gesproken. Zoals te verwachten was, kaatste hij de bal terug en vroeg wat dan een alternatief systeem zou kunnen zijn. Waarop natuurlijk het antwoord uit moest blijven, want iedereen begrijpt ook wel dat het voor de instelling niet te doen is om met 5 kinderen uit 1 gezin te overleggen.
Wat de overlegvoerder niet wist, is dat in de praktijk vaak degene als 1e contactpersoon wordt genoteerd die de nieuwe bewoner komt 'afleveren'. Wat hij ook niet wist is dat diegene daarmee automatisch ook tot wettelijk vertegenwoordiger wordt gebombardeerd. Ook wist hij niet dat familie bij opname helemaal niet ingelicht wordt over de consequenties van de twee verschillende rollen.
Op de afdeling van mijn vader mogen 3 namen genoteerd worden als contactpersoon, waarmee wij, met 5 kinderen, nog mazzel hebben. Andere afdelingen willen alleen maar 1 naam noteren. Toen er gevraagd werd naar, naast mijn broer, nog 2 namen, is gekozen voor mijn zus G. en mijn andere broer omdat die in de buurt wonen en het daarom wel praktisch was om hen te noteren. Aldus geschiedde.
Er is echter nimmer verteld door de instelling dat de consequentie is dat ikzelf en mijn andere zus daarmee gedegradeerd zijn tot willekeurige bezoeker. Toen ik een klacht wilde indienen, bleek dat als 1 van de 3 contactpersonen het met de klacht niet eens zou zijn, zij de klacht weer kunnen intrekken. Ik kan dus, als oudste dochter van mijn eigen vader, geen gebruik maken van het klachtrecht.
Ook andere consequenties zijn nimmer verteld. Mijn zus G., die zelf heeft verteld dat zij regelmatig het dossier van mijn vader inkijkt, kan dit formeel alleen met toestemming van mijn broer doen.
Het gekke is dat zelfs in de rechtspraak dit idiote systeem wordt gehonoreerd. Een kind dat geen wettelijk vertegenwoordiger is, kan niets.
Mijn gevoel van machteloosheid is grenzeloos.
Toen ik een paar jaar geleden, per toeval zag dat geen telefoonnummers van mijn zus H. en van mijzelf stonden genoteerd, werd geweigerd om die te noteren omdat wij geen contactpersoon zijn. Wel stonden de 2 namen van de vrienden van mijn vader duidelijk zichtbaar in zijn dossier, 'voor het geval er iets met je vader is'. Ik vond het te zot voor woorden dat de telefoonnummers van 2 van zijn eigen kinderen niet genoteerd mochten worden.
Alsnog werden ze opgeschreven, maar ik durf er geen eed op te doen dat ze er nog steeds in staan.
Wat de instelling zou moeten doen?
Ten eerste natuurlijk behoorlijke informatieverschaffing aan familieleden. Ten tweede moet de instelling eisen formuleren aan de 1e contactpersoon; dat van hem/haar verwacht wordt dat hij/zij consensus bij de andere familieleden nastreeft, overleg pleegt, bereikbaar is, etc.
In ons geval, waarin broertjelief zijn eigen zin doordrijft, 'overleg' voert via de mail, overdag niet gebeld mag worden voor zijn vader, dus de facto alleen per email bereikbaar is, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Ofwel: de instelling voert, zij het op niet-formele momenten, intussen toch discussies met 5 verschillende kinderen en klaagt vervolgens 'de ene dochter wil dit, de andere dochter wil dat'.
Opstand
Vakantietijd. Mijn drukke leven komt even tot stilstand en prompt doemt 's ochtends vroeg, als ik wakker word, weer het beeld voor m'n ogen op van vader. Opnieuw gruwt het me aan; het idee dat zijn leven eindigt in de vastgesnoerde hengsels, met doorligplekken die erg pijnijk zijn, kalknagels waar niets aan gedaan wordt, voor de zoveelste keer in zijn eigen drek en pies want verschonen gebeurt ook niet op het moment dat het nodig is, en volslagen overgeleverd aan mensen in witte jassen die weliswaar meestal vriendelijk zijn maar echt geen tijd voor persoonlijke aandacht hebben.
Er is een nieuwe medische oekaze dat vader nog maar 1 bezoeker per keer mag hebben. Een verzorgster las dit voor uit zijn dossier met de toevoeging 'in overleg met de familie'. Dat moet mijn broer geweest zijn omdat hij 1e contactpersoon en 'dus' wettelijk vertegenwoordiger is.
Twee vrienden van mijn vader, die sinds plm. een jaar altijd samen komen, hebben grote moeite met de nieuwe regel en komen er regelrecht tegen in opstand. Volgens de verzorging wordt vader agressief als zij geweest zijn, volgens de vriend wordt vader agressief als de verzorging komt storen om 1 van de twee weg te sturen.
1 vriend zoekt nu contact met mij. Broertjelief is vorige week bij hem geweest om op hem in te praten dat ze zich aan de regels moeten houden. De andere vriend, machteloos, opstandig en geirriteerd omdat hij niets kan doen tegen de onmenselijke behandeling van mijn vader, probeert hij over te halen zich nu maar aan te passen. Maar ik heb de indruk dat hijzelf er al de grootste moeite mee heeft.
Morgen zal ik hem opzoeken.
Misschien kunnen zij met hun tweeën es met mijn broer gaan praten, zodat hij ook 'es van een ander hoort dat 'ie een luie donder is die zijn eigen vader aan de goden overlevert.
Er is een nieuwe medische oekaze dat vader nog maar 1 bezoeker per keer mag hebben. Een verzorgster las dit voor uit zijn dossier met de toevoeging 'in overleg met de familie'. Dat moet mijn broer geweest zijn omdat hij 1e contactpersoon en 'dus' wettelijk vertegenwoordiger is.
Twee vrienden van mijn vader, die sinds plm. een jaar altijd samen komen, hebben grote moeite met de nieuwe regel en komen er regelrecht tegen in opstand. Volgens de verzorging wordt vader agressief als zij geweest zijn, volgens de vriend wordt vader agressief als de verzorging komt storen om 1 van de twee weg te sturen.
1 vriend zoekt nu contact met mij. Broertjelief is vorige week bij hem geweest om op hem in te praten dat ze zich aan de regels moeten houden. De andere vriend, machteloos, opstandig en geirriteerd omdat hij niets kan doen tegen de onmenselijke behandeling van mijn vader, probeert hij over te halen zich nu maar aan te passen. Maar ik heb de indruk dat hijzelf er al de grootste moeite mee heeft.
Morgen zal ik hem opzoeken.
Misschien kunnen zij met hun tweeën es met mijn broer gaan praten, zodat hij ook 'es van een ander hoort dat 'ie een luie donder is die zijn eigen vader aan de goden overlevert.
zondag 11 april 2010
Paniek
Soms word ik wakker, midden in de nacht. Ik weet dan niet of ik er even een uurtje uit zal gaan om even de bloedsomloop weer even te laten omlopen, of dat ik rusteloos zal blijven draaien en nog een stukje lezen, in de hoop dat de slaap weer terugkomt. Als de gedachte aan mijn vader opkomt, die 24/7 vastgebonden ligt, geen boek voorhanden heeft, niet weet waar het lichtknopje zit, geen tv op zijn kamer, de nachten die hetzelfde zijn als de dagen, zijn drang tot doen niet kwijt kan, getemd is door medicijnen, en alleen maar rusteloos kan woelen voorzover de onrustband dat toelaat... dan slaat de paniek toe. Stel dat ze dat mij ooit aandoen?
Toen hij nog in het verzorgingshuis woonde en een eigen telefoon had, belde hij elke dag iemand en vaak één van de kinderen. Toen hij een halfjaar daarvoor zelfstandig woonde, ging hij om een uur of half elf naar bed en werd om een uur of 4 of 5 wakker. Van oude mensen is het bekend dat ze niet veel slaap meer nodig hebben. Hij wilde graag naar EO-programma's kijken op tv; voor de rest maalde hij er niet om. Wel had hij vaak de regionale radio aan omdat lokale politiek hem altijd al geinteresseerd heeft.
Vanaf de dag van opname is het raak. Hij heeft geen telefoon meer en kan dus zelf geen contacten onderhouden. De afdeling wordt vanaf 19.30 uur schoongeveegd, en pas nadat de ochtendploeg is gearriveerd worden de mensen weer uit bed gehaald. Hoewel er totaal niets te doen is in de huiskamer, is de tv overdag permanent uit. Radio is al helemaal niet aan. Als er al iets van externe prikkels is, dan is het een cd-tje met soms muziek waar mijn vader van houdt, en vaak muziek voor een ander maar waar hij een hekel aan heeft.
Een eigen kamer had hij niet; het is een huis dat nog steeds 4-persoons-slaapzalen had. Dus geen eigen stoel, geen eigen wat dan ook, behalve eigen kleding die in de kast ligt achter slot, en foto's van de kinderen op een prikbord boven zijn bed. Bewoners kijken dus altijd naar de foto's van de bewoner aan de overkant van de slaapzaal.
Privacy is nergens. Wat moet je anders doen dan overdag je ogen sluiten? Dat is de enige manier om nog wat priveruimte te hebben. Andere privacy is er niet. 's Nachts in de slaapzaal met z'n allen, overdag in de huiskamer. Groepsactiviteiten in een andere ruimte die mijn vader niet aanspraken. Natuurlijk ontwikkelde vader loopdrang. Gang op, gang af, gang op, gang af, want de tuin- en de afdelingsdeuren waren altijd op slot. In die tijd nam ik hem zoveel mogelijk mee voor autoritjes. Hij genoot daar geweldig van. De drang tot bewegen werd overgenomen door de auto en dat kalmeerde hem zichtbaar. Maar ja, dat was een paar uur per week, en de rest van de week was lang. Dus gaven ze hem haldol.
Toen mijn vader in het verzorgingshuis te horen kreeg dat hij naar een verpleeghuis moest, was hij totaal in paniek.
Daar kan ik, nu ik zelf erachter ben hoe beroerd de zorg voor dementerenden is, helemaal inkomen.
Sterker nog: het idee dat alles van me wordt afgepakt, dat ik totaal gestript word van alle menswaardigheid, dat zelfs de controle over mijn eigen geest in handen is van een 'arts', dat alles wat je tot individu maakt van je afgenomen wordt en je voortaan een onbetekenend element binnen een anoniem zorgstelsel bent ... het is een horrorscenario.
Toen hij nog in het verzorgingshuis woonde en een eigen telefoon had, belde hij elke dag iemand en vaak één van de kinderen. Toen hij een halfjaar daarvoor zelfstandig woonde, ging hij om een uur of half elf naar bed en werd om een uur of 4 of 5 wakker. Van oude mensen is het bekend dat ze niet veel slaap meer nodig hebben. Hij wilde graag naar EO-programma's kijken op tv; voor de rest maalde hij er niet om. Wel had hij vaak de regionale radio aan omdat lokale politiek hem altijd al geinteresseerd heeft.
Vanaf de dag van opname is het raak. Hij heeft geen telefoon meer en kan dus zelf geen contacten onderhouden. De afdeling wordt vanaf 19.30 uur schoongeveegd, en pas nadat de ochtendploeg is gearriveerd worden de mensen weer uit bed gehaald. Hoewel er totaal niets te doen is in de huiskamer, is de tv overdag permanent uit. Radio is al helemaal niet aan. Als er al iets van externe prikkels is, dan is het een cd-tje met soms muziek waar mijn vader van houdt, en vaak muziek voor een ander maar waar hij een hekel aan heeft.
Een eigen kamer had hij niet; het is een huis dat nog steeds 4-persoons-slaapzalen had. Dus geen eigen stoel, geen eigen wat dan ook, behalve eigen kleding die in de kast ligt achter slot, en foto's van de kinderen op een prikbord boven zijn bed. Bewoners kijken dus altijd naar de foto's van de bewoner aan de overkant van de slaapzaal.
Privacy is nergens. Wat moet je anders doen dan overdag je ogen sluiten? Dat is de enige manier om nog wat priveruimte te hebben. Andere privacy is er niet. 's Nachts in de slaapzaal met z'n allen, overdag in de huiskamer. Groepsactiviteiten in een andere ruimte die mijn vader niet aanspraken. Natuurlijk ontwikkelde vader loopdrang. Gang op, gang af, gang op, gang af, want de tuin- en de afdelingsdeuren waren altijd op slot. In die tijd nam ik hem zoveel mogelijk mee voor autoritjes. Hij genoot daar geweldig van. De drang tot bewegen werd overgenomen door de auto en dat kalmeerde hem zichtbaar. Maar ja, dat was een paar uur per week, en de rest van de week was lang. Dus gaven ze hem haldol.
Toen mijn vader in het verzorgingshuis te horen kreeg dat hij naar een verpleeghuis moest, was hij totaal in paniek.
Daar kan ik, nu ik zelf erachter ben hoe beroerd de zorg voor dementerenden is, helemaal inkomen.
Sterker nog: het idee dat alles van me wordt afgepakt, dat ik totaal gestript word van alle menswaardigheid, dat zelfs de controle over mijn eigen geest in handen is van een 'arts', dat alles wat je tot individu maakt van je afgenomen wordt en je voortaan een onbetekenend element binnen een anoniem zorgstelsel bent ... het is een horrorscenario.
Abonneren op:
Posts (Atom)